Harmony Korine'nin ilk yönetmenlik denemesi olan Gummo (1997), geleneksel anlatı yapısını reddederek, kasırga sonrası harabeye dönmüş bir Ohio kasabasında yaşayan marjinal karakterlerin hayatlarına deneysel bir bakış sunar. Film, belgesel ve kurgu arasında gidip gelen tarzıyla, toplumun unutulmuş kesimlerinin sıradan, bazen rahatsız edici ve derinden nihilist günlük rutinlerini gözler önüne seriyor. Konu olarak net bir olay örgüsü takip etmektense, bir dizi birbiriyle gevşek bağlantılı sahneyle, karakterlerin boş zamanlarını nasıl geçirdiklerini, gençliklerini nasıl tükettiklerini ve terk edilmiş bir manzaranın ortasında varoluşsal bir sıkıntıyla nasıl başa çıktıklarını resmediyor.

Oyunculuk performansları çoğunlukla profesyonel olmayan oyuncular tarafından sergilenmiş, bu da filme ham ve otantik bir hava katmıştır. Karakterlerin doğallığı, izleyiciyi bu yabancı ve çoğu zaman rahatsız edici dünyanın içine çekiyor. Korine'nin yönetmenliği, geleneksel sinema kurallarına meydan okur; estetik seçimleri kasıtlı olarak düzensiz, görüntüler ise bazen güzel bazen de itici olabiliyor. Bu stil, filmin temel temasını, yani yıkımın ardından kalan boşluğu ve anlamsızlığı güçlendiriyor.

Gummo, rahat izlenen bir film değil; seyirciyi rahatsız etmeyi ve geleneksel beklentileri alt üst etmeyi amaçlayan bir kült eserdir. 1990'ların bağımsız sinema sahnesinin önemli bir parçası olarak kabul edilir. Eğer sınırları zorlayan, deneysel ve toplumun karanlık köşelerine cesurca ışık tutan filmlerden hoşlanıyorsanız, Gummo izlemeniz gereken benzersiz bir deneyim sunar. Film, Amerikan rüyasının altında yatan çürümüşlüğe dair sert ve unutulmaz bir portre çiziyor.